Իմ վերլուծության համաձայն, Ադրբեջանի ագրեսիվ քաղաքականության զսպման ամենաարդյունավետ միջոցը ներկայումս հայ հասարակության միասնական և ակտիվ դիրքորոշումն է։
Եթե մենք ենթադրենք, որ մենք աշխատում ենք որևէ երկրի արտգործնախարարության կամ դիվանագիտական ծառայության ներկայացուցիչ, ով հետևում է Հարավային Կովկասի հարցերին, հատկապես հայ-ադրբեջանական հարաբերություններին, ապա մենք կտեսնենք հետևյալ պատկերը։
Ադրբեջանը պետական մակարդակով սկսել է նոր ճնշումներ գործադրել Հայաստանի նկատմամբ՝ առաջադրելով տարածքային պահանջներ։ Այս իրավիճակում, որպեսզի ճշգրիտ զեկուցություն ներկայացնենք մեր ղեկավարներին, անհրաժեշտ է ուսումնասիրել, թե ինչպես է այդ հարցը արձագանքում Հայաստանում։
Երբ մենք լսում ենք Հայաստանի Հանրապետության ղեկավարի մամուլի ասուլիսի արձանագրությունը, մենք ականատես ենք դառնում այն բանին, որ իշխանությունները, փաստացի, արդարացնում են Ադրբեջանի կողմից առաջ մղվող ագրեսիվ ծրագրերը՝ դրանում մեղադրելով հայկական ընդդիմությունը։ Այսպիսով, Հայաստանի ղեկավարությունը պաշտոնապես հայտնում է, որ այդ ծրագրի առաջմղումը «տրամաբանական» է համարում։
Այս պաշտոնական դիրքորոշումը դիվանագիտական հարթակում ադրբեջանական պահանջների համար հող է պատրաստում։ Քանի որ ոչ մի հայկական պաշտոնատար անձ չի հակադրում իրենց պաշտոնական դիրքորոշումը Ալիևի կամակատարների պահանջներին, այլ երկրների դիվանագետները կարող են հանգիստ ընդունել այդ պահանջները՝ որպես Հայաստանի կողմից ոչ թե փաստացի, այլ պաշտոնական առարկությունների բացակայություն։
Այս համատեքստում, հայ հասարակության դերը դառնում է անփոխարինելի։ Ոչ մի արտգործնախարարության աշխատակից, ոչ մի դիվանագետ ավելի շատ կպաշտպանի հայկական շահերը, քան մենք ինքներս՝ հայ ժողովուրդը։
Մենք պետք է հասկանանք, որ «Արցախ» անվանումը ոչ միայն պատմական, այլև իրավական և քաղաքական հիմքեր ունի։ Այն արձանագրված է պատմաբանների աշխատություններում, քարտեզներում և միջազգային ճանաչված հակամարտության էական մաս է կազմում։ Ոչ ոք չի կարող պնդել, որ հայկական կողմը չի պաշտպանում իր ժողովրդի իրավունքը վերադառնալ իր պատմական հայրենիք։
Այսպիսով, եթե հանրային դաշտը միահամուռ կերպով դա անվանի տարածաշրջանային կայունությանը սպառնացող ագրեսիվ հայեցակարգ, ապա այս դիրքորոշումը անպայման կներառվի նաև այլ երկրների դիվանագետների զեկույցներում։ Ի վերջո, մեր երկրում ընտրողների մեծամասնությունը չի ընդունում այն իշխանություններին, որոնք հանդես են գալիս Ալիևի կամակատարներին նման դիրքորոշումներով։
Այս ամենի արդյունքում, Ադրբեջանի ագրեսիվ քաղաքականության զսպման գլխավոր խնդիրը այսօր հայ հասարակության ձեռքերում է։ Մենք պետք է դառնանք մեր հանրության ձայնի ամենաուժեղ և անհամաձայնելի արտահայտությունը։
