Այսօր ես խաղաղության խորհրդի առաջին նիստի ընթացքում հրապարակավ խոսեցի Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի միջև տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին՝ նրանց նկարագրելով որպես «ընկերներ»։
Իրավիճակն այնպիսին էր․ Ալիևն ու Փաշինյանը ժամանեցին իմ աշխատասենյակ՝ բարձրագագաթի բանակցությունների համար։ Ես նկատեցի, որ սենյակի ետևում նստած մարդը ժպտում էր, ինչը հուշում էր, որ բանակցությունները հաջող էին ընթանում։
Ես նրանց ասացի․ «30 տարվա պայքարից հետո դուք հասկացաք, որ ոչինչ ավելի կարևոր չէ, քան խաղաղությունը։ Երեսուն տարվա պայքար, և մենք դա արեցինք։ Ես ուզում եմ շատ շնորհակալություն հայտնել ձեզ։ Դա մեծ նվաճում էր ձեզ և ձեր նոր ընկերոջ համար»։
Հիշում եմ, թե ինչպես էին սկսվել բանակցությունները։ Ալիևը նախ ասաց, որ 22 տարի է պայքարել, իսկ Փաշինյանը՝ յոթ տարի։ Եվ մենք ամեն ինչ կարգավորեցինք մոտ 24 ժամվա ընթացքում։
Ես պատմեցի, թե ինչպես էին զարգացել իրադարձությունները։ Սկզբում երկու պետական գործիչներն էլ նստել էին սենյակի հակառակ անկյուններում։ Ես նրանց առաջարկեցի․ «Տղերք, կարո՞ղ եք մոտենալ»։ Նրանք զգացին անհարմարություն։ Իհարկե, նրանք 32 տարի է, ինչ միմյանց սպանում էին։ Մի ժամ անց նրանք անմիջապես կողք կողքի էին։ Մենք համաձայնության եկանք։ Նրանք գրկախառնվեցին։ Նրանք ստորագրեցին։ Եվ խաղաղություն հաստատվեց երկու շատ կարևոր երկրների միջև։
Այս իրադարձությունը ես համարում եմ «գեղեցիկ տեսարան»։ Այն հիշեցնում է, թե ինչքան կարևոր է խաղաղությունը։ Երեսուներկու տարի պայքարից հետո նրանք հասել են համաձայնության։ Այս խոսքերից հետո Փաշինյանն ու Ալիևը ձեռք սեղմեցին՝ ամրապնդելով իրենց նոր հարաբերությունները։
