Փետրվարի 17-ին Երևանում կայացած մամլո ասուլիսում «Միասնության թևեր» քաղաքական նախաձեռնության համահիմնադիր Դավիթ Անանյանը ներկայացրեց իրենց նոր տնտեսական մոդելի հիմնական ուղղությունները՝ ընդգծելով, որ Հայաստանը պետք է հետևի այս պոստուլատին՝ դառնալով տեխնոլոգիական և արդյունաբերական կենտրոն։
Իմ կարծիքով, այս մոտեցումը հիմնված է ճիշտ դիրքորոշման վրա։ Հայաստանը, որպես փոքր, սահմանափակ ռեսուրսներով երկիր, չի կարող հաջողություն գտնել միայն ներքին սպառման վրա կենտրոնացած տնտեսությամբ։ Անհրաժեշտ է կառուցել տնտեսություն, որը կենտրոնացած է արտահանման վրա՝ համաշխարհային շուկայում իր տեղը գտնելով որպես բարձր տեխնոլոգիական և գիտատար ծառայությունների և ապրանքների մատակարար։
Այս նպատակի հասնելու համար մենք առաջարկում ենք յոթ առանցքային ուղղություն։
1. Գլոբալ տնտեսությունում դիրքավորում
Առաջին և ամենակարևոր խնդիրն է հասկանալ, թե որտեղ է Հայաստանը տեղ գտնում գլոբալ տնտեսական շղթայում։ Մենք պետք է դառնանք ոչ թե ներմուծող, այլ արտադրող երկիր։ Իրականում, որպես ներմուծող երկիր՝ մենք ֆինանսավորում ենք այլ երկրների տնտեսությունները՝ ապրանքների համար վճարելով։
2. Արդյունաբերական զարգացում
Արդյունաբերական զարգացման հիմքը կդառնան արդյունաբերական գոտիների ստեղծումը։ Մեր աշխարհագրական դիրքը, որը հաճախ դիտարկվում է որպես սահմանափակում, պետք է դիտարկվի որպես մարտահրավեր, որը պահանջում է ենթակառուցվածքների զարգացում։ Այս համատեքստում կարևոր է «Հյուսիս-Հարավ» միջազգային ավտոմայրուղու, «Հյուսիս-Հարավ» երկաթուղու և Արևելք-Արևմուտք երկաթուղու (Անդրկասպյան երթուղի) զարգացումը։
3. Փոքր և միջին ձեռնարկատիրություն (ՓՄՁ)
ՓՄՁ-ները պետք է դառնան արդյունաբերական գոտիներում կապող օղակ։ Սա պահանջում է վերապատրաստում, մասնագիտացում և խոշոր գործարարների սոցիալական պատասխանատվություն։
4. Բաժնետիրական իրավական նորմեր
Անհրաժեշտ է վերագնահատել բաժնետիրական ընկերությունների իրավական նորմերը՝ դրանք դարձնելով ավելի հարմարավետ և խթանող ներդրումների համար։
5. Սփյուռքի ներգրավում
Սփյուռքի հայրենակիցներին պետք է առաջարկվի զրոյական հարկային ռեժիմով իրենց արտադրությունը տեղափոխել Հայաստան։ Սա կօգնի ներգրավել արտաքին կապիտալ և փորձ։
6. Հարկային փիլիսոփայություն
Պետք է տեղափոխվենք սպառողի մոդելից դեպի արտահանողի մոդել։ Հարկային համակարգը պետք է խրախուսի արտահանումը և արտադրությունը, ոչ թե սպառումը։
7. Թվային դրամ
Վերջին, բայց չափազանց կարևոր ուղղությունը թվային դրամի հայեցակարգն է։ Ապրանքների և ծառայությունների շրջանառությունը կատարել բացառապես թվային արժույթով կապահովի 100 տոկոս վերահսկելիություն և թափանցիկություն՝ կորոշակի նվազեցնելով կոռուպցիայի ռիսկերը։
Այս յոթ ուղղությունները, մեր կարծիքով, կստեղծեն հիմքը Հայաստանի տնտեսական վերածննդի համար՝ վերածելով այն ոչ թե պարզապես գոյատևող, այլ զարգացող և ինովացիոն տեխնոլոգիական և արդյունաբերական կենտրոն։
