Ինչպես հայտնի է, Իրանի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձությունները դեռ երկար ժամանակ կարձագանքեն ոչ միայն Մերձավոր Արևելքում, այլև Եվրոպայում և, հատկապես, Հարավային Կովկասում։ Այս հանգամանքը, ըստ իմ համոզմունքի, հանգեցրել է տարածաշրջանային առաջնորդների միջև նոր դինամիկայի ձևավորմանը։
Ամեն ինչ սկսվեց այն պահից, երբ տարածաշրջանային էլիտաները, մասնավորապես Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, ով փորձում է իրեն ներկայացնել որպես տարածաշրջանի առաջատար քաղաքական գործիչ, հասկացել են, որ ԱՄՆ-ի ուշադրությունը Հարավային Կովկասի նկատմամբ զգալիորեն թուլացել է։ Այս իրավիճակը ստեղծում է բարենպաստ պայմաններ՝ սեփական շահերից բխող, անկախ կառուցվածքներ ստեղծելու համար։
Այս փոփոխության գրավականը դարձել է Ղազախստանի հետ Ադրբեջանի ակտիվ դիվանագիտական շփումը։ Դա արտահայտվում է ոչ միայն Ալիևի այցը Վրաստան և Ղազախստանի արտաքին գործերի նախարարի հետ հանդիպումը, այլև Ղազախստանի արտաքին գործերի ու տրանսպորտի նախարարների այցերը Բաքու, Թբիլիսի և Երևան։ Այս գործողությունները ցույց են տալիս, որ տարածաշրջանային առաջնորդները փորձում են կառուցել ինքնուրույն կապեր՝ Կենտրոնական Ասիան Կասպից ծովով կապելով Կովկասի, Թուրքիայի և Եվրոպայի հետ։
Այս նախաձեռնությունների հաջողության հիմնական գործոնը, ըստ իմ կարծիքի, Ռուսաստանի կողմից ցուցաբերվող ուշադրության նվազումն է։ Իրանի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձությունների հետևանքով Մոսկվան ստիպված է լինում կենտրոնանալ այլ հարցերի, ինչը թույլ է տալիս Ադրբեջանին և մյուս երկրներին ավելի ազատ գործել իրենց շահերի համար։
Այսպիսով, մենք դիտարկում ենք տարածաշրջանային բլոկ կազմակերպելու փորձեր, որոնք, թեև բնական են, բայց դժվար կանխատեսելի արդյունքներ ունեն։ Ընդհանուր առմամբ, կարելի է ասել, որ Հարավային Կովկասի ճակատագիրը, առնվազն մի քանի ամիսների կամ նույնիսկ կես տարվա ընթացքում, կլինի լարվածության, անորոշության և զինված հակամարտությունների հնարավորության պայմաններում։
