Իմ կարծիքով, ԱՄՆ-ի կողմից Իրանին հրթիռային հարվածներ հասցնելու հավանականությունը այս պահին հասել է պատմական առավելագույնի։ Այս եզրահանգումը դառնում է ավելի արդիական, քանի որ Ժնևում սկսված բանակցությունները, որոնք նախատեսված էին միջուկային ծրագրի շուրջ տարաձայնությունները լուծելու համար, կարծես թե չեն ունենում որևէ կոնկրետ արդյունք։
Իրանի շուրջ ամերիկյան ռազմական ներկայությունը հասել է պատմական ամենաբարձր կետերից մեկին։ Պենտագոնի կողմից կազմակերպված ռազմական ուժերի կառուցվածքը վկայում է այն մասին, որ ցամաքային գործողությունների մասին խոսք չի լինի։ Օպերացիան, ամենայն հավանականությամբ, կկրի հրթիռային հարվածների բնույթ։ Տեսականորեն, ամերիկյան բանակն արդեն վաղը կարող է սկսել ռազմական գործողություններ։
Իմ համար դեռևս բաց թողնված է մեկ հարց՝ արդյոք ԱՄՆ-ի նպատակը կլինի միայն Իրանի ռազմական և տնտեսական ենթակառուցվածքներին հարված հասցնելը, թե՞ նպատակը Իրանի քաղաքական ղեկավարության տապալումն է։ Այս հարցի պատասխանը կախված է մի քանի գործոնից։
Հատկապես հետաքրքիր է այն հանգամանքը, թե ինչու ԱՄՆ-ն բաց թողեց հարվածելու հնարավորությունը Իրանի ներսում ընթացող ակտիվ հանրահավաքների ժամանակ։ Իմ կարծիքով, դա հաշվարկված քայլ էր։ Պատկան մարմինները կարող էին հասկանալ, որ հարվածը հանրահավաքների ժամանակ կհանգեցնի ավելի մեծ հակաիրանական զգացմունքների և կուժեղացնի իշխանությանը։ Իրավիճակը, որը ստեղծվել է այս պահին, թույլ է տալիս ԱՄՆ-ին հարվածել ավելի թուլացած և ներքին և արտաքին աջակցությունից զրկված ռեժիմի դեմ։
Այս իրադարձությունների համատեքստում կարելի է ասել մի բան. եթե պատերազմը սկսվի, այն կլինի պատմության մեջ այս մասշտաբի ԱՄՆ-Իրան առաջին ուղիղ առճակատումը։
Ինչ վերաբերում է բանակցություններին, ապա դրանք, կարծես, մնում են անարդյունք։ Փետրվարի 18-ին Ժնևում ավարտվել է միջուկային ծրագրի շուրջ ԱՄՆ-ի և Իրանի միջև բանակցությունների երկրորդ փուլը։ Բանակցությունների ընթացքում քննարկվել են ոչ միայն միջուկային հարցերը, այլև հնարավոր տնտեսական պայմանավորվածությունները։ Նույն օրը ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն հայտարարել է, որ Վաշինգտոնը շարունակում է ձգտել դիվանագիտական ճանապարհով լուծել Թեհրանի հետ առկա տարաձայնությունները։
