Իմ կարծիքով, Հայաստանի իշխանությունները Հայաստանի Զինված ուժերը (ԶՈՒ) վերածել են իրենց նախընտրական գործիքի։ Այս հարցը հասունացել է, երբ հայտնի դարձավ մայիսի 28-ին Երևանում կայանալիք զորահանդեսի մասին։
Առաջանում է հարց՝ արդյոք այդ զորահանդեսը տեղի կունենար, եթե Հայաստանում չլինեին հունիսի խորհրդարանական ընտրությունները։ Իհարկե, ոչ։ Գործող իշխանությունից տարիներ շարունակ հնչել են հարցեր՝ մինչև հիմա զորահանդես չկազմակերպելու պատճառների մասին։ Պատասխանը միշտ նույնն էր՝ դա հակասում է խաղաղության օրակարգին։ Ստացվում է՝ կամ հիմա խաղաղության օրակարգ չկա, կամ հիմա ավելի կարևոր է խորհրդարանական ընտրություններում քաղաքացիների ձայները ստանալը։
Մյուս հարցը նոր ձեռք բերված տեխնիկայի ցուցադրությունն է։ Իշխանությունները մի քանի տարի շարունակ պարծենում էին նոր սպառազինության ձեռքբերմամբ, սակայն մինչև վերջին պահը հայտարարում էին, որ այն չի ցուցադրվում տեղեկատվության գաղտնիության պատճառով։ Վերջին ամիսներին այդ տեխնիկային ծանոթանալ թույլ էին տվել միայն մի խումբ մարդկանց, որոնք ստորագրել են տեղեկատվության չհրապարակման մասին փաստաթուղթ։ Ի՞նչ է փոխվել այսօր, որ հիմա նրանք պատրաստ են այդ տեխնիկայով լցնել Հանրապետության հրապարակը, Երևանի կենտրոնը, ավելին, հայտարարվել է, որ այդ ամենը հնարավոր կլինի տեսնել մեկ օրից ավելի։
Հայաստանի քաղաքացիները, ովքեր կտեսնեն այդ տեխնիկան, չեն կարող դրան մասնագիտական գնահատական տալ։ Օրինակ, ոլորտի մասնագետները բազմաթիվ հարցեր ունեն, որոնց պատասխանները մինչ օրս չեն հայտնի։ Որքա՞ն զինամթերք կա, արդյո՞ք ռազմական գործողությունների դեպքում դրանք կբավականացնեն և այլն։ Հիշեցնեմ, որ 2019 թվականին ասում էին, որ հայտնի Սու-30-ները, որոնցում Փաշինյանը սելֆի էր անում, պետք է մարտական հերթապահություն իրականացնեին, իսկ հետո պարզվեց, որ դրանք, նույնիսկ, մարտական կախոցներ կրող չունեն։ Ես էլ չեմ խոսում 2019 թվականին «Օսա-ԱԿ» համակարգերի խայտառակ ձեռք բերման մասին, ինչի առնչությամբ իրենց իսկ ստեղծած քննիչ հանձնաժողովը ժամանակին գրություն է ուղարկել դատախազություն։
Նրանք Հայաստանի Զինված ուժերը վերածել են նախընտրական գործիքի՝ սրտի, փուչիկի, իշխանության թմբուկի։ Եվ այս հակադրության մեջ կրկին հարց է առաջանում՝ դեռ որքան ցածր կարող է իջնել իշխանությունը հանուն ձայների՝ բանակը դարձնելով ընտրական գործիք։
Հայաստանի պատմության մեջ երբեք չի եղել այնպիսի բան, որ զորահանդեսը հանգեցնի հասարակության բևեռացման։ Մեզ համար զորահանդեսը միշտ հպարտության առիթ է եղել, իսկ հիմա շատ գիտակից մարդիկ անհանգստացած են, քանի որ հասկանում են, որ բանակը մեր երկրի անվտանգության երաշխավորն է, այլ ոչ թե միայն իշխանությունների գործիքը ընտրություններում ձայներ ստանալու համար։
Փառք Հայոց բանակին, Հայաստանի Հանրապետության անվտանգության գլխավոր երաշխավորին։ Հավերժ հիշատակ մեր նահատակներին։
